Pochodnym znaczeniem sÅ‚owa niiti ["moralność"] jest “to, co zawiera zasady przewodzenia.” Jest to punkt startowy na Å›cieżce praktyk duchowych. Lecz nie jest to jedyne znaczenie moralnoÅ›ci. Jeżeli moralność zawodzi przy próbie zapewnienia istotom ludzkim adekwatnego przewodnictwa dotyczÄ…cego tego, w jaki sposób poruszać siÄ™ ku perfekcji, nie zasÅ‚uguje na miano moralnoÅ›ci. Ponieważ moralność rozpoznaje siÄ™ poprzez jej zdolność do przewodzenia i inspirowania istot ludzkich, nie może ona sobie pozwolić na utracenie swojej dynamicznej natury poprzez ograniczanie siÄ™ do okreÅ›lonego czasu, miejsca i osoby. Moralność jest siÅ‚Ä… życiowÄ…, praktykowanie której czyni umysÅ‚ w coraz wiÄ™kszym stopniu kontemplacyjnym, ustanawiajÄ…c go tym samym w najwyższej subtelnoÅ›ci, w najwyższym poznaniu. Istnieje stan, z którego istoty ludzkiej nie można doprowadzić do żadnego innego stanu – w którym nie pojawia siÄ™ pytanie. Moralność jest godna swej nazwy jeżeli może zainspirować istoty ludzkie do osiÄ…gniÄ™cia tego stanu.

Moralność nie jest nierealnym marzeniem idealistów, nie jest także środkiem do zaspokajania doczesnych potrzeb materialistów. Jest raczej czymś, co zapewnia ludziom sposobność połączenia ich materialnej obiektywności w ponaddoczesnym Zrozumieniu.

Ducha moralności należy sączyć w istoty ludzkie od momentu, w którym po raz pierwszy zaczną uczyć się lekcji interakcji. Poprzez interakcję mam na myśli społeczną interakcję. Patrząc z tej perspektywy najlepszym naczyniem dla moralności jest umysł dziecka.

Lecz kto przekaże ów moralny trening czy edukację? Rodzice zrzucają to na nauczycieli, nauczyciele z kolei twierdzą, iż nie mogą poświęcić indywidualnej uwagi każdemu z tłumu dwustu czy trzystu dzieci. Lecz prawdą jest, iż większość rodziców jest niewykształcona lub niedouczona, a ponieważ bezpodstawnym jest oczekiwać od nauczycieli, by byli dobrze wyedukowani, nie jest właściwym zrzucanie całej odpowiedzialności za moralną edukację dzieci na barki ich nauczycieli. Zwiększenie ilości nauczycieli w instytucjach edukacyjnych może sobie z problemem moralnej edukacji częściowo poradzić, lecz klucz do rozwiązania ukryty jest w samych rodzicach. W przypadku, gdy rodzice nie są zdolni do udźwignięcia tej odpowiedzialności, wówczas muszą wystąpić naprzód i zademonstrować swoje wielkie poczucie odpowiedzialności nauczyciele i sympatycy.

PamiÄ™tajcie, sama egzystencja ludzkoÅ›ci opiera siÄ™ na moralnoÅ›ci; gdy moralność prowadzi istoty ludzkie ku najpeÅ‚niejszemu wyrażaniu ich najwspanialszych ludzkich wartoÅ›ci, jedynie wówczas w peÅ‚ni urzeczywistnia siÄ™ jej praktyczna wartość. Wspólny wysiÅ‚ek przerzucenia mostu nad przepaÅ›ciÄ… dzielÄ…cÄ… pierwsze przejawienie moralnoÅ›ci od ustanowienia uniwersalnego humanizmu nazywa siÄ™ “spoÅ‚ecznym progresem.” A kolektywne ciaÅ‚o tych, którzy sÄ… zaangażowani w ów wspólny wysiÅ‚ek przekroczenia tej przepaÅ›ci, ja nazywam “spoÅ‚eczeÅ„stwem.”

Fragment książki “Ludzkie spoÅ‚eczeÅ„stwo,”, cz. 2, P. R. Sarkar